روایت ۱۷۵ دختر شهید| از کلاسهای خاموش میناب تا صحن حرم رضوی
در لحظههایی که عقربههای ساعت به تحویل سال نزدیک میشد و هزاران زائر در صحن و سرای رضوی منتظر آغاز سال جدید بودند، چند دختر کوچک به نمایندگی از دختر بچههای مدرسه میناب قدم به صحنه گذاشتند؛ با لباسهای فرم مدرسه و کولهپشتی که پشت نیمکتهای مدرسه نشسته بودند و نگاههایی که انگار بار یک خاطره بزرگ را،بر دوش میکشید.
به گزارش آستاننیوز، در ویژه برنامه تحویل سال حرم مطهر رضوی که با محوریت صحن پیامبر اعظم(ص) برگزار شد، دانشآموزان با دستان کوچک و قلبهای بزرگشان، امسال تنها برای اجرای یک نمایش به حرم بابا رضا نیامده بودند؛ آنها آمده بودند تا یاد ۱۷۵ دختر کوچک و معصومی را زنده نگه دارند که روزی در میناب، در همان مدرسههای ساده و پرخنده، درس میخواندند… و حالا نامشان با عنوان «شهید» بر سینه قابها مانده است.
در بخش ابتدایی نمایش، دختران با همان زبان کودکانهشان از چادر گلدار جشن تکلیف، از ذوق زیارت و از دلتنگی برای «بابا رضا» گفتند، حرفهایی پر از شوقِ زندگی و امید، همان امیدی که ۱۷۵ کلاس خاموش مدرسه شجره طیبه برای همیشه از آن، محروم شد.
اما ناگهان فضا تغییر کرد.
صدای دکلمهای بغضآلود در رواق پیچید:
«سلام به کلاسهای ویران…
سلام به دفترهای خاکگرفته…
سلام به بچههایی که هیچوقت به مشهد نرسیدند…
سلام بر کودکانی که از میان ما رفتند، اما هنوز بویشان در کوچههای شهر مانده…»
هر جمله، دلها را به لرزه میانداخت. آنها در این نیایش کوتاه، از تنهایی کودکان، از حسرت زیارت و از زیارتی که ناتمام ماند، گفتند و در پایان با صدایی لرزان، زمزمه کردند:
«یا علی بن موسیالرضا(ع)…
این زیارت را به نیابت از بچههایی بپذیر که آرزوی آمدن به حرم تو را با خود، به آسمان بردند…»
در آن لحظه، سکوتی عجیب در رواق نشست؛ سکوتی از جنس یاد و احترام.
این اجرا نمایش و اجرای گروه سرود "بابا رضا" گروه کودک حرم مطهر رضوی، تنها یک برنامه دانشآموزی نبود؛ سوگوارهای بود برای ۱۷۵ دخترک شهید میناب که در جنایات ایالات متحده آمریکا به شهادت رسیدند و یادآوری اینکه برخی داغها، هیچگاه از خاطره مردم نه تنها یک شهر، یا کشور بلکه از خاطره هیچ انسان آزادهخواهی در سراسر دنیا پاک نمیشود.
مطالب مرتبط
ارسال نظرات
- پربازدیدترین
- آخرین اخبار
پخش زنده
تلویزیون اینترنتی آستان نیوز
پویش ها
